Poelier Mastbroek leeft van de markt én het gesprek

De wortels liggen op de markt, benadrukt Wim. “Vroeger gooiden poeliers een zeiltje over de planken van hun marktkraam, kip erop en gaan. Wij begonnen toen al met witte planken, vitrines en alles netjes in schaaltjes. We waren eigenlijk vanaf het begin anders dan de meesten.”

Marktwagen op maat

De marktwagen van nu is de trots van het bedrijf. Thijs: “Ons verkoopgedeelte is zo’n 6,5 meter. Eén kant is voor rauw, de andere voor kant-en-klaar en vlugklaar. Klanten snappen het meteen: wie iets makkelijks zoekt, loopt automatisch naar de ‘snelle’ kant.” De koeling is door en door op maat. Wim: “Over de hele lengte zit een koelvitrine, plus ruimtekoeling, koelcel en diepvries. De wagen is gebouwd naar onze ideeën en werkt perfect.” Die faciliteiten zijn nodig, want de familie draait een vol weekschema: op maandag in Veldhoven, op woensdag in winkelcentrum Woensel in Eindhoven en in Geldrop, donderdag Valkenswaard, vrijdag Eindhoven (Gerardusplein) en zaterdag opnieuw Eindhoven (Woenselse Markt). “Op al die plekken komen we al decennia”, zegt Wim. “Mensen kennen ons en nemen anderen mee.”

Kleinschalig

In de winkel wordt voorbereid wat de markt nodig heeft. “We zijn kleinschalig en willen dat blijven”, vertelt Wim. “Echte ‘productie’ doen we niet. Wat we beter zelf kunnen, zoals portioneren, kruiden en marineren, doen we zelf. Voor bijvoorbeeld bami, nasi of loempia’s vertrouwen we op specialisten. Het wiel is daar al uitgevonden en wij willen dat niet nóg ronder maken. Door op deze manier te werken, kunnen wij ons focussen op verkoop en advies.” Kwaliteit en versheid zijn daarbij leidend. “Verse kip komt drie keer per week binnen”, zegt Wim. “Kalkoen en wild één à twee keer per week. Bestellen is handwerk: elke dag genoeg, maar niet meer dan dat.”

‘Iedereen heeft z’n eigen takenpakket, maar we pakken elkaars werk net zo makkelijk op.’

‘Samen sterk’ in de praktijk

De rolverdeling is helder. Wim doet de bestellingen, Jolanda runt de winkel en Thijs de reclame en computerwerkzaamheden. Thijs en Wim zijn de vaste gezichten op de wagen. Thijs: “Iedereen heeft z’n eigen takenpakket, maar we pakken elkaars werk net zo makkelijk op.” Wim: “Onze korte lijnen helpen: één belletje en het is geregeld.” Jolanda lacht: “Dat is het voordeel van klein zijn.” Ook de twee medewerkers worden betrokken. “Je werkt één-op-één, er is geen anonieme ploeg van twintig. Dat maakt de betrokkenheid groot.” Thijs vult aan: “We stoppen niet als het werk niet klaar is. Je hebt jezelf ermee. Dat is anders dan in loondienst.”

In gesprek

De diversiteit aan mensen aan de wagen is het leuke van de markt, zegt Thijs. “Je ziet alle lagen van de samenleving. De één is heel open, de ander afwachtend. Schakelen tussen stijlen – desnoods van plat Brabants naar Engels – daar haal ik plezier uit.” Wim: “We staan de hele dag te entertainen. Met een woordspeling iemand die nors binnenkomt toch met een lach laten vertrekken; dáár doen we het voor.” Advies geven is standaard. “Soms hoor je dat iemand iets in z’n hoofd heeft uit een recept”, zegt Thijs. “Dan leg je uit: ‘stoof dit juist kort’ of ‘gebruik dit want dat werkt beter’. Mensen komen terug met: ‘het is gelukt, dankjewel’. Regelmatig brengen ze zelfs iets lekkers langs.” De band is opvallend hecht. Wim: “Ik denk dat 80 à 90 procent vaste klanten is, die zo goed als elke week komen.”

Hardlopers

De hardlopers verschillen per dag en plek. Thijs: “Op woensdag verkopen we meer bout- en vleugelproducten, op vrijdag en zaterdag is het meer filet. Dat heeft te maken met budget en kooktijd. Woensdag stellen mensen hun maaltijd vaak samen ‘rond de aanbiedingen’.” Jolanda: “We zien dan ook meer klanten, vaak uit andere culturen, die zelf kruiden en koken.” Qua assortiment is er door de jaren heen wel wat verschoven. “Gemak groeit al jaren”, zegt Thijs. “Toen ik begon, was het aandeel kant-en-klaar klein; nu vullen we er een halve vitrine mee. Mensen willen binnen tien minuten aan tafel.”

Laten proeven werkt

Om klanten en passanten te verrassen, organiseren ze geregeld een proeverij bij de wagen. Thijs: “De laatste keer was dat een kipvariant van babi pangang. Dat deelden we de hele dag op een klein stukje stokbrood uit. Je trekt er nieuwe klanten mee én je laat vaste klanten proeven dat we meer doen dan ze denken. Dat product loopt nog steeds goed.” Vanaf half oktober staat alles in het teken van wild. Wim: “Vanaf november is het wildseizoen. Dat betekent een gevarieerder aanbod, meer aanloop en veel advies geven. We helpen klanten graag om vóór Kerst al eens proef te koken.”

Mobiele vestiging

De winkel in Helmond ondersteunt de markt en andersom. “In de winkel bereiden we veel voor”, legt Jolanda uit. “Op de kraam draait het om snelheid, overzicht en uitstraling.” Die uitstraling is belangrijk, zegt Thijs. “Zorg dat het er van buiten en binnen netjes uitziet. Mensen zien meer dan je denkt.” De marktwagen noemt het trio steevast ‘onze mobiele vestiging’. Wim: “We horen nog vaak: ‘Wat hebben jullie een mooie wagen.’ We zijn er zuinig op.” Het wagenleven past bij hen. Wim: “Buiten zijn, contact met mensen, ter plekke schakelen; ik zou niet weten wat ik liever deed.”

Opvolging komt vanzelf

Over de toekomst is iedereen ontspannen. “Thijs neemt het ooit over, als Wim stopt”, zegt Jolanda. Wanneer? “Als papa bedenkt dat hij wil stoppen”, grijnst Thijs. De weg ernaartoe was organisch. “Twaalf jaar geleden had Wim een ongeluk”, vertelt Thijs. “Ik hielp steeds meer mee en koos uiteindelijk bewust voor de markt. Ik heb van opleidingen geproefd, maar dit past beter.”

Wim vat het nuchter samen: “We beginnen ’s morgens, we zijn de hele dag bezig, en ’s avonds zeggen we: zo, het zit er weer op. Morgen opnieuw.” Dat is geen klaagzang, eerder tevredenheid. “Je moet toch iets doen om de kost te verdienen. Buitenzijn, mensen helpen, een praatje maken; dat blijft interessant en leuk.”

Tips van de familie Mastbroek

‘Tips’ geven aan ondernemers die met een marktwagen aan de slag wil, doen ze liever niet. Wim: “Iedere poelier heeft z’n eigen manier. Loop gewoon een paar dagen met ons mee om het te ondervinden en te kijken wat werkt. En misschien leren wij zelf ook nog wat van zo’n bezoek.”