Het gebruik van antibiotica in de veehouderij speelt een steeds grotere rol in het maatschappelijke debat en met het ontstaan van resistentie (ongevoeligheid voor antibiotica) bij schadelijke bacteriën, zoals MRSA, maakt dat de urgentie duidelijk toeneemt.

Dieren, die behandeld zijn met geneesmiddelen, mogen pas na een verplichte wachttermijn voor de slacht worden aangeboden. Zo wordt voorkomen dat restanten van diergeneesmiddelen (residuen) in het vlees achterblijven.

De totale hoeveelheid antibiotica, die wordt gebruikt in de veehouderij, is veel te hoog en moet drastisch naar beneden. Daarnaast moet worden voorkomen dat de moderne 3e en 4e generatie antibiotica in de veehouderij gebruikt gaan worden, zodat deze alleen voor humaan gebruik beschikbaar blijven.

ABRES
De veehouderij is zich al jaren bewust van de risico’s en heeft daarom met diverse ketenpartijen in 2009 het Convenant ABRES (Antibiotica Reductie) getekend. De doelstellingen van ABRES zijn:

• het transparant maken van het antibiotica gebruik in de veehouderij;
• het uitbannen van 3e en 4e generatie moderne antibiotica in de veehouderij, zodat deze moderne antibiotica alleen voor humaan gebruik beschikbaar blijven;
• het terugdringen van het antibiotica gebruik in de veehouderij (20% minder in 2011 en 50% minder in 2013).

Sinds 1 juli 2011 is de PVV-Verordening ‘Registratie en Verantwoording Antibioticagebruik’ voor de veehouderij een feit. Dit is een voortvloeisel uit het convenant ABRES. Alle veehouders worden vanaf 1 januari 2012 verplicht deze PVV-Verordening na te leven.
Dit betekent dat iedere veehouder verplicht is om:

• een bedrijfsgezondheidsplan (BGP) en Bedrijfsbehandelplan (BBP) te hebben, welke zijn opgesteld door een dierenarts in samenwerking met (en in opdracht van) de veehouder;
• verantwoordelijkheid te nemen zodat de antibioticagegevens worden opgenomen in de centrale database (in praktijk via de dierenarts);
• samen te werken met één, geborgde dierenarts.

Kwaliteitssyteem
Het handhaven van deze verordening en het kunnen aanpakken van de free-riders is alleen mogelijk wanneer de regels worden geborgd in een kwaliteitssysteem. De melk leverende bedrijven zijn over het algemeen al deelnemer aan één van de kwaliteitssystemen in de zuivelsector.

Voor de niet melkleverende rundveebedrijven (dus de stierenmesters en vleesveehouders) is er nog geen kwaliteitssysteem. Veel van deze kwaliteitsrunderen zijn bestemd voor het slagerssegment.

Met de kernwaarde Mens en Gezondheid als legitimatie participeert de KNS actief in het opzetten van een kwaliteitssysteem voor vleesvee. Bovendien ziet de KNS duidelijk de voordelen voor de slagerondernemer:
1.    In geval van calamiteiten rondom het gebruik van antibiotica kan verwezen worden naar het kwaliteitssysteem.
2.    Het systeem biedt een uitstekende basis als het gaat om ‘het verhaal van de slager’ richting de consument en kan verder geladen worden met relevante items om het onderscheidende vermogen aan te tonen van het ‘stukje vlees’ bij de slager.

Om te komen tot een vrijwillig kwaliteitssysteem is de KNS in gesprek met onder meer COV en LTO, belangrijke en betrokken partijen in de keten.